en sonunda başardım.
bu yemeği yapmaya bir daha teşebbüs etmeyeceğim diye veryansın eden
yaprak sarmada değil,yaprak saramamada usta olan bir ev hanımına özgüven aşılayan
sönen umutları yeşerten
tek eksiği olan kendi kendine kıvrılma özelliğini de kazanırsa Tokat’a taşınmayı bile düşündürtecek
şöhretini hakedecek kadar lezzetli
ocakta ne de güzel pişen
bir asma yaprağı…
TOKAT YAPRAĞI.
onu kıskanıyorum.
her sabah aynı sahneyi yaşıyor,aynı manzarayla karşılaşıyorum.
işe gitmek için apartman kapısını açmadan önce onla karşılaşıyorum.onun ise hiç mi hiç umurunda değilim.
ahşap kapaklı peteğin üstünde yayıla yayıla,gerine gerine uzanıyor.
onu her görüşümde farklı yatış pozisyona tanıklık etmiş oluyorum.
sanırım onu kıskanıyorum.
sıcacık peteğin üstünde keyfinden ödün vermeden,mışıl mışıl uyuyan,garfield’dan bile şişko,siyah beyaz kediyi kıskanıyorum.
apartman kapısını açıp yüzüme vuran soğuk hava dalgası bile bakışlarımı onun üstünde tutmama mani olamıyor,hasedimden güne adapte olmakta zorlanıyorum.
